Platte pop

Ik hoor u al denken: "Tsss, wat zit ze nu uit te spoken op haar halve dag verlof. Een poppetje! En ik maar wachten op een patroon van dat ballonrokje."

(Dat jullie zitten te wachten op dat patroontje denk ik alleen maar om mijn eigen ego te strelen...)

Ik had goeie voornemens. Ik ging DIRECT een derde rokje maken, foto's nemen en dan die tutorial helemaal kloppend maken. Maar dan kwam Eloleo roet in het eten gooien. Ze linkte naar dertig andere projectjes, waarvan er eentje allerlei radertjes aan het werk zetten.

Fijn zo'n popje.  Toen ik de papieren versie enkele weken geleden zag passeren zat ik al te mijmeren over een stoffen tegenhanger. Iets met velcro moest dat zijn. En dan blijkt dat iemand dat al klaargestoomd had. Maar ik wou het toch wel ietwat anders.
Ten eerste met een gezichtje. Met Illustrator heb ik wat gefabriceerd dat veel te Barbie-achtig overkomt maar ik vind het ok en heb niet het geduld (en de kunde) om er nog aan te verbeteren. Met transfertpapier komt dat gezichtje wel op zijn plaats, wanneer de inktjetbezitters terug zijn van op reis.
Kapseltjes zijn ook heel fijn om te verwisselen, dus velcro op haar kopje.
Velcro als ondergoed was een prima idee, waar ik nog niet aan gedacht had. Maar waarom de pop niet dubbel maken. Langs de ene kant open oogjes, langs de andere gesloten. De dag- en de nachtversie, zeg maar. Kwestie dat ze ook 's avonds een hippe pyjama kan dragen. Of een négligeeken. Trouwens, ik vind het onlogisch om de ruwe kant op de kleedjes te gebruiken. Akkoord, het ondergoed ziet er realistisch uit zo in de zachte velcro. Maar als al die kleedjes bij elkaar liggen gaan ze niet lang leven. Die ruwe velcro van het ene kleedje trekt de stof van het andere kleedje stuk. Dus omgekeerde werkwijze: ondergoed ruw en kledij zacht.
Punt vier, natuurlijk weeral die mousse om het te verstevigen.
En tot slot, geen saaie blousjes, tuttige kleedjes en ouderwets rokje. Nee, een Zsazsarokje, een ballonrokje, een pofbroek en nog heel wat in mijn hoofd maar nog niet gemaakt. 

Maar EERST dat échte ballonrokje. (Denk ik...)

Bandwerk

4 bugs
=
4 gezichtjes
+
4 kapseltjes
+
8 hoofdjes
+
8 lijfjes met in totaal 24 strepen
+
16 voelsprieten
+
48 vleugeltjes

en

12 roggekussens
=
24 lapjes

(geen foto van de kussens, het fototoestel was al in de kribbe om foto's te maken van het afscheidsfeestje. Spijt, want het was een heel kleurige hoop)

De kussens waren op 1-2-3 gemaakt maar aan de insecten heb ik avonden lang gewerkt. Als ik zie wat Vero in elkaar gestoken heeft, kan ik anderzijds niet echt klagen.

Balans:
een hoop blije kleuters die een namiddag lang de insecten te slapen hebben gelegd
+
een dochter die toch wel iets té bang was van het boze insect
+
12 tevreden medewerkers van de kribbe.






Om de saga te beëindigen, ik heb de twee gezichtjes waar ik niet tevreden van was wat vetter aangezet. Ik had nog een ander bang gezichtje gemaakt met oogjes die verder uit elkaar stonden maar zo zag ze er oververmoeid en ziek uit. Dus toch gebleven bij het origineel.

Boontje komt om zijn loontje

--- bericht is nog niet af. Wanneer ik het morgen even tijd heb vermeld ik de afmetingen op de foto van stap 3 en zet ik afmetingen waar nu vraagtekens staan. ---

Of Loontje om zijn boontje (zelfs taalkundigen geraken er niet aan uit).




Augustus 2009.
Via het Bouwinfo-forum kom ik terecht op de site van Mme Zsazsa en al verderlezend bezoek ik ook Eloleo en Tante Hilde. En wat zie ik daar? Een give-away. Voor het eerst ontdek ik creatieve blogs en zie ik daar nu net niet een prachtige give-away. Het begrip was me volkomen onbekend. En jaja, beginnersgeluk, ik win!





Februari 2010.
Tante Hilde, of eerder diens kinderen, krijgen een geschenkje van mij: een Memory. Naar verluidt (dit is taalkudig alleszins wel juist) spelen ze er graag mee.

Ik ben zo slim geweest (hum hum) om foto's te nemen zodat ik jullie kan verblijden met een tutorial.

Ik zag dit, vond het leuk maar dacht dat het nog wat straffer kon. In plaats van lettertjes een memory, dus.

Hier gaan we.





1. Zoek prentjes. Je hebt 8 verschillende prentjes nodig en je print ze twee keer op transfertpapier. Je definitieve versie is dan wel in spiegelbeeld maar hier speelde dat geen rol, vond ik.
Knip de vierkantjes uit en strijk ze op witte canvas. Minna van Ikea is ideaal. Laat tussen elk kadertje enkele cm's speling. Knip uit.
Knip in een gewoon katoentje vierkantjes van dezelfde grootte.
Knip in een tafelbeschermer van schuim dezelfde vierkantjes. Als je dit schuim niet vindt, of liever iets anders gebruikt, kan dikke vlieseline ook werken.
Bij mij kwam dit op ?????????? x ?????????? cm maar dat hangt natuurlijk af van de grootte waarop je geprint hebt.

2. Stik de drie lagen aan elkaar. Ik heb ze samengestikt met de breedste zigzag. Ik wou aanvankelijk helemaal de lijn van mijn zigzagschaar volgen. Dus eerst op een proeflapje zigzaggen, dan knippen, zien dat mijn steek te lang was. Herbeginnen op een proeflapje. Steek te kort. Na tien keer zat het goed. Zo gezigzagd op een een definitief vierkantje en dan gemerkt dat de steeklengte toch niet goed was. Dan viel mijne frank. Elk half millimetertje dat die stof eventjes wordt tegengehouden of net wat rapper gaat verstoort dat patroon. Het zou dus nooit perfect uitkomen. Bon, ik heb het dat maar zo uitgeknipt.
Dit mag je dan 15 keer herhalen. Tja... dit is niet het allerfijnste deel van dit projectje.



3. Knip een stuk canvas (opnieuw de Minna) in een rechthoek van ?????????? op ??????????? cm.


4. In de ene hoek start je op ?????????? cm van de rand een groot vierkant van ?????????? op ????????????? cm. Je stikt met hele kleine steekjes zodat het eerder een getekende i.p.v. een gestikte lijn lijkt.


5. Verdeel je vierkant in 16 kleinere vierkanten, groot genoeg voor je kaartjes.


6. Print op een blad papier het woord 'memory'. Kies geen geschreefd lettertype (dus geen Times New Roman), maar eerder Arial, Calibri en consoorten. Ik weet niet meer welk lettertype en welke lettergrootte ik gekozen heb.


Speld je stuk papier op de juiste plaats vast.


Stik op je papier. Kies ervoor ofwel de buitenste rand te volgen, of de binnenste. Als je het midden meevolgt is je sjabloon niet precies genoeg en zal je een bibberlijn hebben op het einde. Ik was zo content van dit systeem en compleet in de waan dat ik iets nieuws uitgevonden had. Tot mijn wederhelft zei dat er voor borduurwerk ook gestikt wordt op papier...
Vergeet niet bij elk begin- en eindpunt te backstitchen.



Alle lettertjes gedaan? Dan kan je je papier wegscheuren.




7. Vouw je grote lap dubbel en stik rondom rond. Laat een stuk van een 10-tal cm open. Knip de vouw weg zodat je later niet met een bult zit en clip de hoekjes. Draai binnenste buiten en stik smal op de kant. Zo stik je ook je opening mee toe.

8. Toevouwen:



Leg twee gelijke stapeltjes op de plaatsen die je hier ziet.


Vouw de zijkanten naar binnen.


En de bovenkant.


En de onderkant. Nu kan je de twee velcro's samenplakken.


En klaar!

En kijk!

Edit: Na excuses aan het adres van Shelley Lane Kommers, de tekenaar van de prentjes, heb ik de link verwijderd.

Nog een edit: we zijn maanden later en nu kom ik dit tegen.Bijna krak hetzelfde, zelfs de kartelrandjes...

Edit 3: En nog eentje! (Niet erg goed voor mijn ego, iets 'uitvinden' wat al  wijd verspreid is...)

En nu?

Na de krokusvakantie gaat mijn kleine meid naar school. De directrice van de kribbe zei dat ze een voorkeur had voor één gezamelijk afscheidscadeau voor de kindjes ipv een zakje met snoep of koekjes voor iedereen. Gelukkig maar. Ik zag een berg zakjes maken niet zitten en een gewoon plastieken zakje met snoep belandt hier na enkele maanden uitdrogen ook in de vuilnis. Daar wou ik dus niet aan meedoen. Een boek was een goed idee, zei de directrice. Dat zou nu wel té gemakkelijk zijn.
Dit is mijn plan: ik maak gevoelenspopjes à la Blinking Flights. Aangezien ze in de kribbe telkens fel in de weer zijn met gevoelensposters, leek me dat wel goed.
Maar nu... Een lachend gezichtje: check. Een triest gezichtje: check. Een bang gezichtje: al een ander paar mouwen. Haar gezicht lijkt zo erg 'leeg'. Bijna niet herkenbaar voor kindjes, denk ik. En dan dat boze gezichtje: zo een ramp. Onherkenbaar en nog 'leger'.
Is er iemand met grafische kwaliteiten in de zaal? Hoe kan ik een boos en een bang popje borduren?
O ja, let niet op de kapsels. Het zijn maar scheefgeknipte probeerseltjes. Een carrière als kapster is niet voor mij weggelegd.

Een kadooke

... voor het (ongeveer) kersverse petekindje (of is dat metekindje?) van mijn lief.

Het slabbetje hieronder heb ik toch voor ons gehouden. Het pakje was al dik genoeg en ik was helemaal verliefd op het olifantje.